UNIBAL

Tavşan deliğini özlüyoruz.

UNIBAL

Okulumuzdan bir kare H blok arkası

UNIBAL

Mezunlar bloklarına veda ederken

BAL Büyük Mezun Ziyareti

giri bulunamadı

“Çok kısa bir süre sonra BAL’da A, F ve G Bloklar yerle bir olacak, tarihe karışacak…
Bazılarımızın neredeyse bütün okul hayatlarının içinde geçtiği bu üç bina yıkılınca içlerindeki sayısız anı da yuvasız kalacak…

Bu binaları ziyarete gidiyoruz toplu halde… Biz, o binaların içinde yaşamış olanlar… Onlarla vedalaşmaya gidiyoruz..

Binayla vedalaşılır mı? Aslolan ruhtur, dozerler kepçeler gürültülü makinalar bilmemneler binaları iştahla yıkarlar ama ruhlarımıza dokunamazlar, evet, kabul…

Ama o binalar bizim için tuğladan, betondan çok şey ifade ediyorsa, içlerinde adam olmayı öğrendiysek, yüreğimizi yakarlar, bizden bisürü şeyi alıp götürürler yok olup giderken…
İşte bu nedenle son kez dünya gözüyle görmeye gidiyoruz onları..

Hatıra fotoğrafı mı çekeriz, filme mi alırız… Bi parçasını alıp Berlin duvarı gibi hatıra diye saklar mıyız, bilmem…
Bildiğim, efendice, olgunlukla bir ziyaret gerçekleştireceğimizdir… Bize yakışan şekilde bir ziyaret..
Okul Müdürü Necmi bey sağolsun, anlayışla karşıladı bu ziyaret isteğimizi..

Belki bu süreç içinde bir yerlerde tek yürek, tek yumruk olmamız gerekecek, belki “biz ölmedik, haberiniz olsun” diye dikilmemiz, sesimizi çıkarmamız, dimdik durmamız gerekecek..
Ama bu, sadece yürekten bir veda ziyaretidir..
Gösterişsiz, sade, sessiz… Belki hüzünlü.. Çokça gururlu…

2 Nisan 2012 Pazartesi günü saat 18:00′da okulumuzda, yakında yok olacak olan BAL İdare Binası önünde buluşuyoruz..

Biz, o binaların içinde yaşamış olanlar
Genci, yaşlısı, eski mezunu, yeni mezunu..
Varlıklı işadamı, burslu üniversite öğrencisi… Hepsi birarada…

Belki 3 kişi oluruz, belki 300 kişi..
Belki birbirimize sarılır, okulumuzun bu halini son kez gezer, sonra da birlikte gider bir yemek yer, anıları dökeriz masaya…
Bilemem..
Bildiğim, ben nefes alıyor olursam o gün okulumda olacağım…

Eğer sen de son kez görmek istiyorsan okulunun anılarındaki halini…
Yakında yerle bir olacak olan dokusunu son kez görmek, onunla vedalaşmak istiyorsan…
Buyur gel…
Yalnız olmayacaksın…

Biz orda olacağız…”

Diyerek çıkıldı yola, kimi şehir dışından geldi kimi evinden yürüyerek. o gün orada bir sürü bal’lı abi, abla, kardeş, öğretmen, kısaca “baldaş” oradaydı.

Bloklarımıza son kez yürüdük, okulumuzun çok eski anılarını, G bloğun yatakhane olduğu dönemi konuştuk, anılarımızı anlattık.

Günün sonunda herkesi hüzün kaplasa da, BAL’lı olmanın ayrıcalığını yüzümüzdeki ve yüreğimizdeki gülümsemelerle bir kere daha ispatladık.

Cenap Adaş abimize, bu fikri ve organizasyonu için UNIBAL olarak teşekkür ediyoruz.

https://www.facebook.com/events/140333079427737/

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Connect with Facebook

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>